A school serves many purposes, but the two primary ones are to teach a sense of critical thinking, and to teach about our current knowledge of the world. This is especially true for the science classes. This is why we view the addition of a section on Noah’s Ark in school biology textbooks, pictured above, as a travesty and an embarrassment to the Cypriot educational system.

There are several reasons for this. First and foremost, the story of Noah’s Ark is nothing more than that: a story. It’s a fable with no basis in reality, and has been conclusively shown to be an impossibility by all relevant branches of science, from biology to palaeontology to geology.

The offending page in the textbook brings it up in the context of the development and evolution of Earth’s biodiversity, citing the Book of Genesis from the Bible, a book written long before modern science, let alone biology as we know it, emerged. It claims that Noah continued Adam’s work by gathering up the organisms of Earth (as a biologist, I must presume this includes bacteria and all sorts of unicellular eukaryotes) to save them from a cataclysmic flood. This ridiculousness is then couched in a positive environmental message encouraging the student to also do their part in preserving Earth’s biodiversity.

It must be stressed that this story of a global flood leaving a blank slate for humanity and life is quite a common one in world religions, with over 40 creation myths from around the world having developed a nearly-identical version of the story (the Abrahamic version was probably plagiarised from the preexisting Babylonian and Sumerian Gilgamesh Epic). This independent recurrence of the theme serves to highlight how much of a tribal concept this is – it’s a universally understood plot mechanism.

It could be argued that its inclusion in the book is not meant to be taken as a literal endorsement, that it’s merely a carrier for the environmental message. But this is nothing more than a pathetic excuse. Why should students be told a blatant lie, when we know the real history of biodiversity? That’s a story that is much more inspiring, and would put the environmental message in the proper context. Most importantly however, it can be backed up by scientific evidence – as befits a science class.

The scientific inaccuracy of this page is the main area of contention, but there are other troublesome aspects. One is the implicit assumption that the reader is familiar with the cast and outline of this story; in other words, it discriminates against any child who is not from a Jewish, Christian, or Muslim household. This is an unacceptable favouring of religions that treat the Bible as a holy book. Considering that these textbooks are official government documents, this represents an undeniable breach of the right to freedom of religion by forcing the myth of one set of religions onto all students, regardless of their personal faith and cultural background.

One might wonder why such an idiotic change in the textbook was approved. The answer lies in the person responsible for setting biology curricula, Demetrios Mappouras, a Christian priest and biologist whose judgement is clearly being impaired by his religious beliefs. The current page is nothing more than Christian propaganda, and would be more fit for a creationist magazine than a school biology textbook.

Our demand is simple: replace the content of this page with a scientifically accurate depiction of the evolution of biodiversity. The current page is highly misleading, contradicting all known science; especially worrisome is the anti-evolutionary undertone. There is a lot of research available from which to provide an appropriate overview; resorting to an irrelevant ancient holy book is a resounding failure on the part of the writers. If allowed to persist, this will not only damage the credibility of Cyprus’s schools and Ministry of Education, but will more importantly have a negative effect on the academic potential of the students.

Marc Srour
Research Associate, Enalia Physis Environmental Research Center (entomology, palaeontology)
On behalf of Cyprus Freethinkers

Further Reading:

A thorough debunking of the plausibility of Noah’s Ark can be found here (Greek).

Sign this petition to help get rid of this page from the textbook (Greek).

One of the most valuable 10 minutes in your life. Brought to you by Dr. Neil DeGrasse Tyson.

«Ο Χίτλερ και ο Στάλιν ήταν άθεοι. Τι έχετε να πείτε για αυτό;». Τούτη η ερώτηση τίθεται με επιθετικό τρόπο και φορτισμένη με αγανάκτηση· βασίζεται δε στις εξής δύο παραδοχές: Όχι μόνο ο Στάλιν και ο Χίτλερ υπήρξαν άθεοι, αλλά και διέπραξαν τις φοβερές πράξεις τους επειδή ήταν άθεοι. Η πρώτη παραδοχή αληθεύει όσον αφορά τον Στάλιν, αλλά αμφισβητείται όσον αφορά τον Χίτλερ. Εντούτοις, η πρώτη παραδοχή είναι ούτως ή άλλως άσχετη, διότι η δεύτερη παραδοχή είναι ψευδής. Αποτελεί οπωσδήποτε λογικά ανακόλουθο συμπέρασμα εάν θεωρηθεί ότι προκύπτει από την πρώτη. Ακόμη κι αν αποδεχθούμε ότι ο Χίτλερ και ο Στάλιν ήταν αμφότεροι άθεοι, τότε αμφότεροι επίσης είχαν μουστάκια, όπως εξάλλου και ο Σαντάμ Χουσεΐν. Και τι μ’ αυτό; Εδώ δεν μας ενδιαφέρει ούτε αν κάποιοι συγκεκριμένοι κακοί (ή καλοί) άνθρωποι υπήρξαν θρήσκοι ή άθεοι ούτε να καταμετρήσουμε τα «ανήθικα μυαλά» για να καταρτίσουμε δύο ονομαστικούς καταλόγους σε έναν διαγωνισμό αχρειότητας. Το γεγονός ότι στην πόρπη της ζώνης που φορούσαν οι ναζί ήταν χαραγμένη η φράση «Ο Θεός μαζί μας» δεν αποδεικνύει τίποτε, ή τουλάχιστον όχι χωρίς πολλή περαιτέρω ανάλυση. Σημασία δεν έχει αν ο Χίτλερ ή ο Στάλιν ήταν άθεοι, αλλά εάν ο Αθεϊσμός ωθεί συστηματικά τους ανθρώπους στη διάπραξη του κακού. Απολύτως καμία ένδειξη δεν συνηγορεί υπέρ αυτού.

Δίχως αμφιβολία, ο Στάλιν ήταν πράγματι άθεος. Έλαβε τη μόρφωσή του σε μια ορθόδοξη ιερατική σχολή, και η μητέρα του δεν ξεπέρασε ποτέ την απογοήτευσή της που ο γιος της δεν έγινε τελικά ιερέας, όπως τον προόριζε -γεγονός το οποίο, σύμφωνα με τον Άλαν Μπούλοκ, διασκέδαζε πολύ τον ίδιο τον Στάλιν. Ίσως εξαιτίας της ιερατικής εκπαίδευσής του, ο ώριμος Στάλιν τήρησε δριμύτατη στάση απέναντι στη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς και στον Χριστιανισμό και τη θρησκεία γενικότερα. Αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Αθεϊσμός του ήταν εκείνο που υποκινούσε τη βαρβαρότητά του. Πιθανότατα όμως ούτε και η προηγούμενη θεολογική εκπαίδευσή του αποτέλεσε παρόμοιο κίνητρο, εκτός αν κάτι τέτοιο συνέβη μέσω διδαχών που του ενστάλαζαν σεβασμό προς την απόλυτη πίστη, σεβασμό προς κάθε ισχυρή αυθεντία και την πεποίθηση ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Ο μύθος ότι ο Χίτλερ ήταν άθεος έχει καλλιεργηθεί τόσο επιμελώς ώστε πολλοί τον πιστεύουν χωρίς περαιτέρω εξέταση, ενώ οι απολογητές της θρησκείας τον προβάλλουν ανελλιπώς και προκλητικά. Το αν τούτο αληθεύει είναι κάθε άλλο παρά σαφές. Ο Χίτλερ γεννήθηκε από γονείς καθολικούς και ως παιδί πήγαινε σε καθολικά σχολεία και εκκλησίες. Βέβαια, το εν λόγω γεγονός δεν έχει μεγάλη σημασία καθαυτό· είναι βεβαίως δυνατόν να είχε εγκαταλείψει τον Καθολικισμό, όπως ο Στάλιν εγκατέλειψε τη ρωσική Ορθοδοξία αφότου έφυγε από το Θεολογικό Σεμινάριο της Τιφλίδας. Εντούτοις, ο Χίτλερ ποτέ δεν αποκήρυξε επισήμως τον Καθολικισμό του, και υπάρχουν διάσπαρτες ενδείξεις από την ιστορία της ζωής του ότι παρέμεινε θρήσκος. Ακόμη κι αν δεν ήταν καθολικός, φαίνεται ότι είχε διατηρήσει μια πίστη σε κάποιο είδος θείας πρόνοιας. Για παράδειγμα, στο βιβλίο του «Ο αγών μου» περιγράφει χαρακτηριστικά πώς αντέδρασε όταν άκουσε την είδηση της κήρυξης του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου: «Έπεσα στα γόνατα και ευχαρίστησα τους Ουρανούς μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου που με αξίωσαν να ζήσω σε τέτοιους καιρούς». Τούτο όμως συνέβαινε το 1914, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν μόλις είκοσι πέντε ετών. Υπάρχει περίπτωση να άλλαξε αργότερα;

Το 1920, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν τριάντα ενός ετών, ο στενός συνεργάτης του Ρούντολφ Ες, ο οποίος επρόκειτο αργότερα να γίνει υπαρχηγός του ναζιστικού κόμματος, έγραφε σε μια επιστολή του προς τον πρωθυπουργό της Βαβαρίας: «Γνωρίζω τον χερ Χίτλερ προσωπικά και έχουμε στενή σχέση. Πρόκειται για έναν σπάνιο και αξιοθαύμαστο χαρακτήρα, γεμάτο βαθιά ευγένεια- και είναι θρήσκος, ένας καλός καθολικός». Θα μπορούσε φυσικά να υποστηριχθεί ότι, εφόσον ο Ες έκανε τέτοιο τραγικό σφάλμα όσον αφορά τον «αξιοθαύμαστο χαρακτήρα» και «τη βαθιά ευγένεια» του Χίτλερ, ίσως έκανε λάθος και για τον «καλό καθολικό»! Ο Χίτλερ δύσκολα θα μπορούσε να περιγραφεί ως «καλός» σε σχέση με οτιδήποτε, πράγμα το οποίο μού θυμίζει το πιο κωμικό και θρασύ επιχείρημα που έχω ακούσει ποτέ προς υποστήριξη της άποψης ότι ο Χίτλερ πρέπει να ήταν άθεος. Συνοψίζοντας πολλές εκδοχές λοιπόν, το επιχείρημα έχει ως εξής: ο Χίτλερ ήταν κακός άνθρωπος, ο Χριστιανισμός διδάσκει την καλοσύνη, άρα ο Χίτλερ αποκλείεται να ήταν χριστιανός! Τότε η παρατήρηση του Γκέρινγκ για τον Χίτλερ, ότι «μόνο ένας καθολικός θα μπορούσε να ενώσει τη Γερμανία», υποθέτω ότι αναφερόταν σε κάποιον με καθολική ανατροφή μάλλον, παρά σε κάποιον πιστό του Καθολικισμού.

Σε έναν λόγο του το 1933 στο Βερολίνο, ο Χίτλερ είπε: «Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι ο λαός έχει ανάγκη και απαιτεί αυτή την πίστη. Έχουμε λοιπόν ξεκινήσει τον αγώνα εναντίον του αθεϊστικού κινήματος, και μάλιστα όχι απλώς μέσω κάποιων θεωρητικών διακηρύξεων: Θα το εξαλείψουμε». Ίσως τούτο υποδηλώνει απλώς ότι, όπως και πολλοί άλλοι, ο Χίτλερ «πίστευε στην πίστη». Σε ένα πολύ όψιμο όμως χρονικό σημείο της πορείας του, το 1941, είπε στον υπασπιστή του, στρατηγό Γκέρχαρντ Ένγκελ: «Θα παραμείνω καθολικός για πάντα».

Ακόμη κι αν δεν παρέμεινε ειλικρινά πιστός χριστιανός, ο Χίτλερ θα αποτελούσε εντελώς ασυνήθιστη περίπτωση αν δεν επηρεαζόταν από τη μακραίωνη χριστιανική παράδοση του στιγματισμού των Εβραίων ως φονιάδων του Χριστού. Σε λόγο του στο Μόναχο το 1923, δήλωσε: «Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να σώσουμε τη Γερμανία από τον Εβραίο, που καταστρέφει τη χώρα μας. [...] Θέλουμε να αποτρέψουμε την πιθανότητα να υποστεί η Γερμανία μας ό,τι υπέστη κάποιος Άλλος: Τη Σταύρωση». Στο βιβλίο του «Άντολφ Χίτλερ: Η οριστική βιογραφία», ο Τζον Τόλαντ έγραψε για τη θέση τού Χίτλερ σχετικά με τη θρησκεία κατά την περίοδο της «Τελικής Λύσης»: «Εξακολουθώντας να αποτελεί αξιοσέβαστο μέλος της Εκκλησίας της Ρώμης, παρά την αποστροφή του για την ιεραρχία της, διατηρούσε μέσα του τη διδαχή της ότι ο Εβραίος ήταν ο δολοφόνος του Θεού. Η εξόντωση επομένως -εφόσον γινόταν μηχανικά, χωρίς βαναυσότητα- μπορούσε να συντελεστεί δίχως την παραμικρή τύψη από μέρους του, αφού ο ίδιος θα ενεργούσε απλώς ως το χέρι της Θείας Δίκης».

Το μίσος των χριστιανών για τους Εβραίους δεν αποτελεί αποκλειστικά παράδοση των καθολικών. Ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν επίσης φαρμακερά αντισημίτης. Στη Δίαιτα της Βορμς δήλωσε: «Όλοι οι Εβραίοι πρέπει να διωχτούν από τη Γερμανία». Έγραψε μάλιστα ένα ολόκληρο βιβλίο, «Για τους Ιουδαίους και τα ψεύδη τους», το οποίο πιθανόν επηρέασε τον Χίτλερ. Ο Λούθηρος περιέγραψε τους Εβραίους ως «οχιάς γεννήματα», και η ίδια έκφραση χρησιμοποιήθηκε από τον Χίτλερ σε έναν αξιοσημείωτο λόγο του στις 12 Απριλίου 1922, όπου μάλιστα επανέλαβε αρκετές φορές ότι είναι χριστιανός:

Το χριστιανικό μου συναίσθημα με στρέφει προς τον Κύριο και Σωτήρα μου ως μαχητή. Με στρέφει προς τον άνθρωπο ο οποίος, ζώντας σε αρχαίους χρόνους μέσα στη μοναξιά, περιστοιχιζόμενος από λίγους μόνο οπαδούς, κατάλαβε εν τέλει το ποιόν των Εβραίων και κάλεσε και άλλους για να πολεμήσουν εναντίον τους· και ο οποίος, μα την αλήθεια του Θεού, υπήρξε μέγας, όχι ως πάσχων αλλά ως μαχητής. Με απέραντη αγάπη ως χριστιανός και ως άνθρωπος διαβάζω το απόσπασμα που μας λέει πώς ο Κύριος υψώθηκε τελικά με όλη Του την ισχύ και άρπαξε το φραγγέλιο για να διώξει από τον Ναό τα γεννήματα της οχιάς, τις έχιδνες. Πόσο τρομερή ήταν η μάχη Του για τον κόσμο ενάντια στο δηλητήριο των Εβραίων. Σήμερα, ύστερα από 2.000 χρόνια, με τη μεγαλύτερη συγκίνηση, συνειδητοποιώ πιο βαθιά από ποτέ ότι για αυτόν τον λόγο έπρεπε Εκείνος να χύσει το αίμα Του πάνω στον Σταυρό. Ως χριστιανός, χρέος έχω όχι να επιτρέπω να με εξαπατούν, αλλά να μάχομαι για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. [...] Και αν κάτι αποδεικνύει ότι ορθώς πράττουμε, τούτο είναι η δυστυχία που καθημερινά μεγαλώνει. Επειδή, ως χριστιανός, έχω επίσης ένα καθήκον απέναντι στον δικό μου λαό.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν ο Χίτλερ δανείστηκε την έκφραση «οχιάς γεννήματα» από τον Λούθηρο ή αν την άντλησε κατευθείαν από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (3: 7), όπως προφανώς έκανε ο ίδιος ο Λούθηρος. Όσο δε για την προσπάθεια να παρουσιαστεί ο διωγμός των Εβραίων ως όψη του θελήματος του Θεού, ο Χίτλερ επανήλθε σε αυτό στο «Ο αγών μου»: «Έτσι, πιστεύω ότι σήμερα πράττω σύμφωνα με το θέλημα του Μεγαλοδύναμου Δημιουργού: Υπερασπιζόμενος τον εαυτό μου ενάντια στον Εβραίο, υπεραμύνομαι του έργον του Κυρίου». Αυτά ειπώθηκαν το 1925. Τα επανέλαβε σε μια ομιλία του στο Ράιχσταγκ (γερμανική Βουλή) το 1938, και έλεγε παρόμοια πράγματα καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.

Παραθέματα όπως τα προηγούμενα πρέπει να αντιπαραβάλλονται με άλλα από το «Συζητήσεις με τον Χίτλερ στο τραπέζι», όπου, κατά τη γραμματέα του, ο Χίτλερ έπνεε μένεα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλα τα ακόλουθα χρονολογούνται από το 1941:

Το ισχυρότερο πλήγμα που δέχτηκε ποτέ η ανθρωπότητα ήταν ο ερχομός του Χριστιανισμού. Ο Μπολσεβικισμός είναι το νόθο παιδί του Χριστιανισμού. Και τα δύο αποτελούν εφευρέσεις του Εβραίου. Το σκόπιμο ψέμα της θρησκείας εισήχθη στον κόσμο από τον Χριστιανισμό.

 

[...] Ο λόγος για τον οποίο ο αρχαίος κόσμος υπήρξε τόσο καθαρός, φωτεινός και γαλήνιος, είναι το ότι δεν γνώριζε καμία από τις δύο μεγάλες μάστιγες: Τη σύφιλη και τον Χριστιανισμό.

 

[...] Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν έχουμε κανέναν λόγο να επιθυμούμε να ελευθερωθούν οι Ιταλοί και οι Ισπανοί από το ναρκωτικό του Χριστιανισμού. Ας είμαστε εμείς ο μόνος λαός με ανοσία σε αυτή την αρρώστια.

To «Συζητήσεις με τον Χίτλερ στο τραπέζι», περιέχει και άλλες τέτοιες ρήσεις τού Χίτλερ, όπου συχνά εξισώνει τον Χριστιανισμό με τον Μπολσεβικισμό, ή παρομοιάζει κάποτε τον Καρλ Μαρξ με τον Άγιο Παύλο, χωρίς βέβαια να ξεχνά ποτέ ότι και οι δύο ήταν Εβραίοι (μολονότι ο Χίτλερ, παραδόξως, αρνούνταν κατηγορηματικά ότι ο ίδιος ο Ιησούς ήταν Εβραίος). Είναι πιθανό ότι μέχρι το 1941 ο Χίτλερ βίωσε κάποιου είδους μεταστροφή ή ίσως απογοητεύτηκε από τον Χριστιανισμό. Ή μήπως η άρση των αντιφάσεων έγκειται απλώς στο ότι ήταν ένας καιροσκόπος ψεύτης, τους λόγους του οποίου ούτως ή άλλως δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε;

Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι, παρά τα λεγόμενα του ίδιου και των συνεργατών του, ο Χίτλερ δεν ήταν στην πραγματικότητα θρήσκος, αλλά απλούστατα εκμεταλλευόταν κυνικά το θρησκευτικό συναίσθημα του ακροατηρίου του. Ίσως συμφωνούσε με τον Ναπολέοντα, ο οποίος είπε ότι «η θρησκεία αποτελεί εξαιρετικό μέσο για τον κατευνασμό των κοινών ανθρώπων», και με τον Σενέκα τον Νεότερο: «Η θρησκεία είναι για τους κοινούς ανθρώπους αλήθεια· για τους σοφούς, ψεύδος· και για τους ιθύνοντες, χρήσιμη». Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Χίτλερ ήταν ικανός για τέτοια ανεντιμότητα. Εάν τούτο αποτελούσε το πραγματικό του κίνητρο όταν υποκρινόταν τον θρήσκο, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Χίτλερ δεν πραγματοποίησε τις θηριωδίες του μόνος του. Οι ίδιες οι αγριότητες διαπράχθηκαν από στρατιώτες και τους αξιωματικούς τους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν σίγουρα χριστιανοί.

Πράγματι, η χριστιανική πίστη του γερμανικού λαού βρίσκεται στη βάση της ίδιας της υπόθεσης που εξετάζουμε -μιας υπόθεσης η οποία εξηγεί την υποτιθέμενη ανειλικρίνεια των θρησκευτικών διακηρύξεων του Χίτλερ! Ή, εναλλακτικά, ο Χίτλερ θεώρησε αναγκαίο να προσποιηθεί ότι συμπαθεί τον Χριστιανισμό, αλλιώς το καθεστώς του δεν θα απολάμβανε την υποστήριξη που του παρέσχε η Εκκλησία. Αυτή η υποστήριξη εκδηλώθηκε με διάφορους τρόπους, όπως με την επίμονη άρνηση του πάπα Πίου 12ου να πάρει θέση εναντίον των ναζιστών -ένα θέμα που προκαλεί ιδιαίτερα μεγάλη αμηχανία στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σήμερα. Ο Χίτλερ είτε ήταν ειλικρινής όταν διακήρυσσε τη χριστιανική πίστη του, είτε ψευδόταν, με σκοπό να κερδίσει -πράγμα που πέτυχε εν τέλει- τη συνεργασία των Γερμανών χριστιανών και της Καθολικής Εκκλησίας. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι τα δεινά του χιτλερικού καθεστώτος απορρέουν από τον Αθεϊσμό.

Ακόμη και όταν καταφερόταν κατά του Χριστιανισμού, ο Χίτλερ ποτέ δεν σταμάτησε να αναφέρεται στη Θεία Πρόνοια· στη μυστηριώδη δύναμη η οποία, όπως πίστευε, τον είχε ξεχωρίσει και επιφορτίσει με τη θεία αποστολή να ηγηθεί της Γερμανίας. Άλλοτε την ονόμαζε Πρόνοια και άλλες φορές Θεό. Το 1938, όταν ο Χίτλερ επέστρεψε θριαμβευτής στη Βιέννη ύστερα από την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία, στον πανηγυρικό λόγο του ανέφερε τον Θεό υπό το προσωπείο της Πρόνοιας και πάλι: «Πιστεύω ότι το θέλημα του Θεού ήταν να στείλει ένα αγόρι από εδώ έως το Ράιχ, να το αφήσει να μεγαλώσει και να το υψώσει ως την ηγεσία του έθνους, ώστε με τη σειρά του να οδηγήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του στο Ράιχ».

Όταν τον Νοέμβριο του 1939 γλίτωσε από την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του στο Μόναχο, ο Χίτλερ το απέδωσε σε παρέμβαση της Πρόνοιας, που του έσωσε τη ζωή κάνοντάς τον να αλλάξει το πρόγραμμά του: «Τώρα είμαι απολύτως ευχαριστημένος. Το γεγονός ότι έφυγα από την μπιραρία νωρίτερα απ’ ότι συνήθως, αποτελεί επιβεβαίωση ότι η Πρόνοια επιθυμεί να επιτύχω το στόχο μου». Ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα εναντίον του, ο αρχιεπίσκοπος του Μονάχου, καρδινάλιος Μιχαέλ Φαουχάμπερ, όρισε να ψαλλεί μια δοξολογία στον καθεδρικό της πόλης, «ώστε να ευχαριστήσουμε τη Θεία Πρόνοια εκ μέρους της αρχιεπισκοπής για την ευτυχή διάσωση του Φίρερ». Μερικοί από τους οπαδούς τού Χίτλερ, με την υποστήριξη του Γκέμπελς, δεν δίστασαν να μετατρέψουν το ίδιο το ναζιστικό καθεστώς σε θρησκεία. Η ακόλουθη προσφώνηση, από τον επί κεφαλής της ένωσης εργατικών σωματείων, έχει τη χροιά προσευχής και θυμίζει έως και το «Πάτερ ημών» ή το «Πιστεύω»:

Αδόλφε Χίτλερ! Είμαστε ενωμένοι μαζί σου μόνο! Θέλουμε να ανανεώσουμε τον όρκο μας αυτήν εδώ τη στιγμή: Σε τούτη τη Γη πιστεύουμε μόνο στον Αδόλφο Χίτλερ. Πιστεύουμε ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι η μόνη σωτήρια πίστη για τον λαό μας. Πιστεύουμε ότι υπάρχει στους ουρανούς ο Κύριος και Θεός μας, που μας δημιούργησε, που είναι ο ηγέτης μας, που μας καθοδηγεί και φανερά μας ευλογεί. Και πιστεύουμε ότι αυτός ο Κύριος και Θεός μας έστειλε τον Αδόλφο Χίτλερ για να γίνει η Γερμανία το θεμέλιο των πάντων στους αιώνες των αιώνων.

Ο Τζόναθαν Γκλόβερ, στο αξιόλογο και ανατριχιαστικό επίσης βιβλίο του με τίτλο «Ανθρωπότητα. Μια ιστορία της ηθικής του εικοστού αιώνα», σημειώνει ότι πολλοί επίσης δέχτηκαν τη θρησκευτικού τύπου λατρεία τού Στάλιν όπως την εξέφρασε ένας Λιθουανός συγγραφέας: «Πλησίασα στο πορτρέτο τού Στάλιν, το κατέβασα από τον τοίχο, το ακούμπησα πάνω στο τραπέζι, και με το κεφάλι μου στηριγμένο στα χέρια μου, τον κοίταζα και στοχαζόμουν. Τι έπρεπε να κάνω; Το πρόσωπο του Ηγέτη, όπως πάντα τόσο γαλήνιο, τα μάτια του τόσο καθαρά, διαπεραστικά, κοίταζαν μακριά. Είναι σαν η διαπεραστική του ματιά να τρυπά τους τοίχους του μικρού μου δωματίου και να βγαίνει για να αγκαλιάσει όλη την υφήλιο. [...] Με κάθε μου ίνα, κάθε νεύρο, κάθε σταγόνα του αίματός μου αισθάνομαι ότι, αυτή τη στιγμή, τίποτε άλλο δεν υπάρχει στον κόσμο παρεκτός αυτό το αγαπητό, λατρεμένο πρόσωπο».

Τέτοιοι θρησκευτικής ευλάβειας λιβανωτοί ηχούν περισσότερο ακόμη αηδιαστικοί, καθώς στο βιβλίο του Γκλόβερ παρατίθενται αμέσως μετά την περιγραφή των απίστευτων και τρομακτικών φρικαλεοτήτων που διέπραξε ο Στάλιν.

Ο Στάλιν ήταν άθεος, ο Χίτλερ πιθανότατα όχι· αλλά ακόμη κι αν ήταν, το τελικό συμπέρασμα όσον αφορά την επιχειρηματολογία για τον Στάλιν και τον Χίτλερ είναι πολύ απλό: Οι άθεοι ως άτομα ίσως κάνουν ανήθικες πράξεις, όμως δεν τις κάνουν στο όνομα του Αθεϊσμού. Ο Στάλιν και ο Χίτλερ έκαναν αποκρουστικές πράξεις, στο όνομα, αντιστοίχως, του απολυτοκρατικού και δογματικού Μαρξισμού, και στο όνομα μιας αρρωστημένης και αντιεπιστημονικής θεωρίας ευγονικής, διανθισμένης με ψευδοβαγκνερικά παραληρήματα. Οι ιεροί πόλεμοι πράγματι γίνονται στο όνομα της θρησκείας και με φρικτή συχνότητα στη διάρκεια της ιστορίας. Δεν μπορώ να σκεφθώ όμως κανέναν πόλεμο που να κηρύχθηκε στο όνομα του Αθεϊσμού. Και γιατί να γίνει κάτι τέτοιο άλλωστε; Ένας πόλεμος μπορεί να υποκινηθεί από την οικονομική απληστία, από την πολιτική φιλοδοξία, να κηρυχθεί εξαιτίας εθνοτικών ή φυλετικών προκαταλήψεων, λόγω παλαιών αδικιών και επιθυμίας για εκδίκηση, ή εξαιτίας της πατριωτικής πίστης στο ανώτερο πεπρωμένο ενός έθνους. Ακόμη πιο βάσιμο κίνητρο για πόλεμο συνιστά η αδιάσειστη πίστη κάποιου ότι η θρησκεία του είναι η μόνη αλήθεια, πίστη ενισχυόμενη από ένα ιερό βιβλίο το οποίο ρητώς καταδικάζει όλους τους αιρετικούς και τους πιστούς αντίπαλων θρησκειών σε θάνατο, και υπόσχεται σαφώς ότι οι μάρτυρες του Θεού θα πάνε κατευθείαν στον παράδεισο. Ο Σαμ Χάρις, όπως άλλωστε τόσο συχνά, πετυχαίνει διάνα, στο «Τέλος της πίστης»:

Ο κίνδυνος από τη θρησκευτική πίστη συνίσταται στο ότι επιτρέπει, σε κατά τα άλλα φυσιολογικά ανθρώπινα όντα, να δρέπουν τους καρπούς της τρέλας και να τους θεωρούν μάλιστα ιερούς. Επειδή κάθε νέα γενεά παιδιών διδάσκεται ότι οι προτάσεις της θρησκείας δεν είναι ανάγκη να αιτιολογούνται, έτσι όπως απαιτείται για όλες τις άλλες, ο πολιτισμός μας πολιορκείται ακόμα από τους στρατούς του παραλογισμού. Ακόμη και σήμερα, σκοτωνόμαστε στο όνομα αρχαίων βιβλίων. Ποιος θα φανταζόταν ποτέ ότι θα ήταν δυνατόν κάτι τόσο τραγικά ανόητο;

Αντιθέτως, γιατί κανείς να κάνει πόλεμο στο όνομα της απουσίας θρησκευτικής πίστης;

Πηγή: «Η περί Θεού αυταπάτη» – Ρίτσαρντ Ντόκινς (Εκδόσεις «Κάτοπτρο»)

Επιπλέον πληροφορίες…

1. Σε διακήρυξη προς το γερμανικό έθνος, την 1η Φεβρουαρίου 1933, ο Χίτλερ δήλωνε:

Η Εθνική Κυβέρνηση θεωρεί ως πρώτιστο καθήκον της να αναβιώσει στο έθνος, το πνεύμα της ενότητας και της συνεργασίας. Να διατηρήσει και να υπερασπιστεί αυτές τις βασικές αρχές επί των οποίων έχει χτιστεί το έθνος μας. Θεωρεί τον Χριστιανισμό ως θεμέλιο της εθνικής μας ηθικής, και την οικογένεια ως βάση της εθνικής ζωής.

2. Ο Χίτλερ, σε ομιλία του προς τον λαό της Στουτγάρδης, στις 15 Φεβρουαρίου 1933, εκφράζεται θετικά για τον Χριστιανισμό κι αρνητικά για την Αθεΐα:

Σήμερα λένε ότι ο Χριστιανισμός βρίσκεται σε κίνδυνο κι ότι η καθολική πίστη απειλείται. Η απάντησή μου είναι η εξής: Αυτόν τον καιρό, οι χριστιανοί και όχι οι διεθνείς άθεοι, βρίσκονται στο προσκήνιο της Γερμανίας. Δεν μιλώ απλά για τον Χριστιανισμό· ομολογώ ότι δεν θα επιτρέψω ποτέ στον εαυτό μου να συμμαχήσει με τα κόμματα που έχουν ως σκοπό να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό. Δεκατέσσερα χρόνια έχουν πάει χέρι χέρι με την Αθεΐα. Ποτέ δεν προκλήθηκε μεγαλύτερη ζημιά στον Χριστιανισμό, απ’ ότι σ’ εκείνα τα χρόνια, όταν τα χριστιανικά κόμματα κυβερνούσαν πλάι πλάι με αυτούς που αρνούνται ακόμη και την ίδια την ύπαρξη του Θεού. Ολόκληρη η πολιτιστική ζωή της Γερμανίας, συνετρίβη και μολύνθηκε σ’ εκείνη την περίοδο.

3. Σε ομιλία που εκφώνησε στο Βερολίνο, στις 24 Οκτωβρίου 1933, ο Χίτλερ εκφράζεται σαφώς εναντίον της Αθεΐας:

Είμαστε πεπεισμένοι ότι οι άνθρωποι χρειάζονται και απαιτούν την πίστη. Ως εκ τούτου, έχουμε αναλάβει την καταπολέμηση της αθεϊστικού κινήματος, και όχι μόνο με λίγες θεωρητικές δηλώσεις. Θα το εξαλείψουμε.

4. Σε ομιλία που εκφώνησε στο Κόμπλεντς, στις 26 του Αυγούστου του 1934 ο Χίτλερ, αναφέρεται στον κοινό αγώνα με την Εκκλησία, εναντίον της Αθεΐας, η οποία ταυτίζεται με τον Μπολσεβικισμό:

Τα συμφέροντα της Εκκλησίας δεν μπορεί παρά να συμπίπτουν με τα δικά μας, στον αγώνα μας κατά των συμπτωμάτων εκφυλισμού του σημερινού κόσμου, στον αγώνα μας ενάντια στην μπολσεβίκικη κουλτούρα, ενάντια σε ένα αθεϊστικό κίνημα, ενάντια της εγκληματικότητας, καθώς και στον αγώνα μας για την συνείδηση ​​της κοινότητας στην εθνική μας ζωή… Αυτά δεν είναι αντιχριστιανικά· αυτά είναι χριστιανικές αρχές.

5. Το ναζιστικό κόμμα (NSDAP), εκφράζει μέσα από το πρόγραμμά του, την προτίμησή του στον «θετικό Χριστιανισμό»:

Ζητάμε την ελευθερία όλων των θρησκευτικών δογμάτων στο κράτος, στον βαθμό που δεν θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξή του ή δεν συγκρούονται με τα έθιμα και τα ηθικά συναισθήματα της γερμανικής φυλής. Το κόμμα, ως εκ τούτου, αντιπροσωπεύει την άποψη ενός θετικού Χριστιανισμού, χωρίς το ίδιο να συνδέεται με κανένα συγκεκριμένο δόγμα.

6. Ο όρκος των Ες Ες:

Σ’ εσένα Αδόλφε Χίτλερ, αρχηγέ και καγκελάριε του γερμανικού κράτους, δίνω όρκο πίστης και θάρρους. Ορκίζομαι σ’ εσένα και στους βαθμοφόρους, που εσύ διάλεξες, υπακοή μέχρι θανάτου. Ο Θεός ας είναι μάρτυς μου!

7. Ο προσωπικός φωτογράφος του Χίτλερ, Χάινριχ Χόφμαν, αναφέρει τον αντισημίτη ιερέα και θεολόγο, Μπέρνχαρντ Στέμπφλε, ως ανήκοντα στον στενό κύκλο του Χίτλερ και σύμβουλο επί των θρησκευτικών ζητημάτων.

Πηγή: http://www.pare-dose.net/?p=4733

Most of us have walked into a gallery or came across an art piece and left with total disappointment at least once. The majority of us also associate Art with low intellectualism, an endeavor that some people undertake because they are not able to succeed in anything else. This rhyme of thought though does not do much justice in an era where what is considered “high intellectualism” is along the socially distinguished lines of math and science. During the past century we saw science triumphing in all areas of human life and artists trying to create something different from the past to express this very explosiveness. Artists try to create something that does not follow a canon, like in the case of Romanticism or Renaissance, but rather tries to make sense of an explosive social cocktail; nonetheless most of the times is considered to be trash art. Why? Because people in our society choose to associate with one part of our society rather than another, whereas in the past, one movement deriving from the upper-class, was setting the artistic norm that the rest of society should follow. The very liberalism of our contemporary society pushed people into rejecting the views of their fellow humans. “If it makes sense to me, then it is good”. “Your view does not matter, thus it is rejected”. On the defense, people who reject Art, are overwhelmed by the majority of individuals practicing bullshit Art often as an excuse to “get away” with just anything – and classify it as Art. Frequently, these individuals try to be “different” or “unique” and they are usually spotted in upper classes with money and power. They practice the theme of “I am in power, I am different” and I will set the pace of what is art and what is not – much like elite families tried to do during Renaissance. Ofcource the liberalism in our society does not allow such confinement and these upper classes today end up praising themselves within closed circles.

Lower and middle classes try to do much of the same high-classes are doing. They all fail similarly, but the high-class bullshit art remains due to the flow of cash. Throwing an upside down urinal (picture above) in an art gallery could make people from the upper classes associate with something “deeper”, but is it art? Dada, an anti-art movement did this, during the beginning of the last century in order to make this very point:  where art is heading? All is Art? It had minimal impact and people continued doing art no matter what the implications seemed to be. This is why we got Surrealism, Expressionism and many other movements that probably none of us know today. Whether it was photo-realistic cheese-melting dragons having sex with women warriors or a messy collage of pictures (perceived rather to have originated from a kindergarten class), people associated themselves with art in ways that they chose selfishly, not critically. But is this really a problem we find in Art? Do we purposely choose to disregard the entire venue of Art as bullshit because we never got into it, or perhaps we are too absorbed into our own endeavors to invest time to distinguish true Art from Bullshit Art? Did the majority, which is trash art, destroyed our perception ending up ignorant into our own closed themes of what is visually appealing and cool? Should we reject a poster-graph of biology because it looks “too complicated’ or should we invest time into it to get whether is bullshit or not? All in all, we cannot reject something that we haven’t gained deep understanding into it and in all fields, most of the information out there is trash. This is where we come in. Do we reject it because it is too much work to get into it or do we embrace it and try to get the good parts with bit by bit?

I am sure many of you have heard people say “Evolution is just a theory”, or “ If we evolved from monkeys, how come they are still monkeys?”, or “If quantum theory sais that everything is connected, therefore telekinesis is possible” or “Psychology is bullshit because there is an answer and disease for just about anything” or “Science is philosophy, thus science cannot know better or worst than previous forms of philosophy” or “its all a theory” or or or… People with sufficient knowledge in these areas immediately recognize the flaws of these arguments because the questions are invalid to begin with. They are all based on false assumptions probably created by the the mass of bullshit and contradictory information out there. We think we understand about that specific endeavor without studying it systematically or in detail and we reject it because in general is doesn’t look “right”. Similarly, when people see something really cool painted in photorealistic methodology, they distinguish it as Art in the same way when a vaccine that cures a major disease comes about to make a difference. People simplify all human endeavors in ways that they make sense superficially. In reality the vaccine could be developed from people that know very little about biology or chemistry and they were just focused on that specific task for that specific vaccine just to make it above the threshold of a sugar pill/placebo. In Art, someone can be trained to paint photo-realistically and immediately, whatever theme the individual chooses to paint, will be considered “high-Art”; the theme/purpose/context becomes irrelevant when it is actually the most important thing. Both of these assumptions are significantly flawed. Despite the fact that the scientists were trained in basic biology and chemistry and the artist in photo-realism, none of these specific attributes alone make them experts that understand their field critically and in depth. They just happen to create something that corresponds to the recent human understanding and most often they manage to have a degree or a Ph.d on the field. I am sure you all know by know that any degree can be attained from any field from anyone and that real scientists and real artists make a difference in much different ways than pilling up titles.

Art is a tool much like science is. Da Vinci used both creatively to do what he did. This is how we should approach Art. Origami, as demonstrated above in the video is based on science and Art. Painting with color splashes should be examined in ways that create an illusion, color combinations, balance, method, theme etc. What is the artist trying to say with this picture? What are the social premises? What is the context? We do the same thing with everything in our life. We do it when we examine the research methods of a specific finding. We don’t reject or approve just by reading the abstract or the title. When we look at some astrology posters, we know is bullshit because we know about astronomy, but they might look “cool”. We read about a scientific article, lets say about creation of life on earth from a supernatural intelligence and we know is bullshit because we know about biology. No matter how cool the graphics are in astrology or creationism, similarly art is more than meets the eye just like with any other field. We have different understanding and movements that make things more complicated and harder to distinguish of what is bullshit and what is not just like with all the other fields. Should we choose to investigate more about Art or just ignore it just like people from other fields ignore the field that we are studying? If we “don’t get art” should other people try to bother when they “don’t get science”. After-all, isn’t this what critical thinking is about?

Kyriacos Papzy

The Incredible Human Journey is a five-episode science documentary and accompanying book, written and presented by Alice Roberts. It was first broadcast on BBC television in May and June 2009 in the UK. It explains the evidence for the theory of early human migrations out of Africa and subsequently around the world, supporting the Out of Africa Theory. This theory claims that all modern humans are descended from anatomically modern African Homo sapiens rather than from the more archaic European and Middle Eastern Homo neanderthalensis or the indigenous Chinese Homo pekinensis, and that the modern African Homo sapiens did not interbreed with the other species of genus Homo. Each episode concerns a different continent, and the series features scenes filmed on location in each of the continents featured. The first episode aired on BBC Two on Sunday 10 May 2009. - Source: Wikipedia

Recent evidence indicate that Homo sapiens may have interbred with Neanderthals twice

Out of Africa

Asia

Europe

Australia

Americas

Ένας απ’ τους πολλούς μύθους -και δη εβραιοχριστιανικούς- που περιφέρονται τα τελευταία χρόνια στο Διαδίκτυο, είναι κι αυτός, όπου ο φοιτητής Αϊνστάιν εμφανίζεται να βάζει στην θέση του έναν άθεο καθηγητή Φιλοσοφίας σε μια διαλεκτική αντιπαράθεση περί Θεού, Διαβόλου κ.τ.λ.

Παρατίθεται η εν λόγω στημένη στιχομυθία, έτσι όπως κυκλοφορεί στα επιρρεπή στους μύθους διαδικτυακά στέκια, όπου σαν σε ταινία τύπου «Ράμπο», αφού ο καθηγητής στριμώχνει τον φοιτητή και του καταφέρνει αλλεπάλληλα χτυπήματα, στο τέλος αυτός του δίνει το καθοριστικό και νικητήριο χτύπημα, βγάζοντάς τον «νοκ άουτ»…

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε…

 

Καθηγητής: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτητής: Φυσικά.

 

Καθηγητής: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;
Φοιτητής: Ναι

 

Καθηγητής: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρ’ ότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτητής: …

 

Καθηγητής: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτητής: Ναι.

 

Καθηγητής: Είναι καλός ο Διάβολος;
Φοιτητής: Όχι.

 

Καθηγητής: Ποιος δημιούργησε τον Διάβολο;
Φοιτητής: ο…Θεός.

 

Καθηγητής: Σωστά… Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ’ αυτόν τον κόσμο;
Φοιτητής: Ναι.

 

Καθηγητής: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτητής: Ναι.

 

Καθηγητής: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτητής: …

 

Καθηγητής: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ’ αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτητής: Μάλιστα.

 

Καθηγητής: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτητής: …

 

Καθηγητής: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις πέντε αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτητής: Όχι, κύριε.

 

Καθηγητής: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί τον Θεό, μυρίσει τον Θεό; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου τον Θεό;
Φοιτητής: Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

 

Καθηγητής: Και παρ’ όλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτητής: Ναι.

 

Καθηγητής: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτητής: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

 

Καθηγητής: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

 

Φοιτητής: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθηγητής: Ναι.

 

Φοιτητής: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθηγητής: Ναι.

 

Φοιτητής: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

 

(Στην αίθουσα επικρατεί σιγή…)

 

Φοιτητής: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθηγητής: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

 

Φοιτητής: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθηγητής: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;

 

Φοιτητής: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική…
Καθηγητής: Ελαττωματική; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

 

Φοιτητής: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις τον θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής. Είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθηγητής: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

 

Φοιτητής: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθηγητής: …

 

Φοιτητής: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθηγητής: …

 

Φοιτητής (προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κυρίου καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κυρίου καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθηγητής: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

 

Φοιτητής: Αυτό είναι, κύριε… Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..

 

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ ΗΤΑΝ ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΪΝΣΤΑΪΝ.

Κατ’ αρχάς, είναι φανερό ότι ο ευφάνταστος αυτός διάλογος (που κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές), πλάστηκε μόνο και μόνο για να τονίσει την σημασία της χριστιανικής πίστεως και να υποβαθμίσει, ή και να γελοιοποιήσει την Επιστήμη και την Θεωρία της Εξέλιξης. Και είναι ευφάνταστος γιατί πολύ απλά, δεν τεκμηριώνεται από πουθενά ότι συνέβη ποτέ. Τί καλύτερο, να υπήρχε το πανεπιστήμιο, το όνομα του καθηγητή και το έτος που «συνέβη» αυτό; Δεν θα έπρεπε να το πιστοποιεί ένας τουλάχιστον συμφοιτητής του Αϊνστάιν και κυρίως ο ίδιος ο Αϊνστάιν;

Το γιατί επιλέχτηκε ο Αϊνστάιν στον ρόλο του ένθεου «Ράμπο», είναι κάτι παραπάνω από προφανές: Διάσημος, επιστήμονας και τουλάχιστον άθρησκος και αγνωστικιστής. Ότι καλύτερο δηλαδή.

Ο Αϊνστάιν, πουθενά δεν αναφέρει και δεν επιβεβαιώνει την φανταστική αυτή στιχομυθία, όπως επίσης δεν αναφέρεται και σε κανένα από τα βιογραφικά του σημειώματα. Ο Αϊνστάιν -σύμφωνα με βιογραφικό του σημείωμα- είχε αρχίζει να αναπτύσσει μια σκεπτικιστική στάση απέναντι στον Θεό, από την ηλικία των 12 ετών. Αποκλείεται λοιπόν να θεωρεί ως δεδομένη την έννοια του Θεού στα φοιτητικά του χρόνια, έτσι όπως παρουσιάζεται στον διάλογο. Απεναντίας, ο ίδιος ο Αϊνστάιν δήλωνε ξεκάθαρα σε επιστολή του (24 Μαρτίου, 1954): «Ήταν, βέβαια, ένα ψέμα αυτό που διαβάζετε για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις μου, ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται συστηματικά. Δεν πιστεύω σε έναν προσωπικό Θεό και ποτέ δεν το αρνήθηκα αυτό, αλλά το έχω εκφράσει με σαφήνεια. Αν είναι κάτι μέσα μου, με το οποίο μπορώ να ονομαστώ θρήσκος, τότε αυτό είναι ο απεριόριστος θαυμασμός για τη δομή του κόσμου, που μέχρι σήμερα η επιστήμη μάς έχει αποκαλύψει».

Για την «ιστορία» πάντως, υπάρχει και μία διαφορετική εκδοχή της συνέχειας της «στιχομυθίας» που δεν συμπεριλαμβάνεται στο αρχικό μυθολόγημα…

Καθηγητής: Τί γνωρίζεις από επιστήμη;
Φοιτητής: Τίποτα. Εγώ ξέρω μόνο ό,τι έχω ακούσει στην εκκλησία.

 

Καθηγητής: Αυτό εξηγεί την άγνοιά σας για το τι είναι η επιστήμη, νεαρέ μου. Εμπειρική γνώση για κάτι, δεν συνεπάγεται πάντα την άμεση παρατήρηση. Μπορούμε να παρατηρήσουμε τα αποτελέσματά της για κάτι που ξέρουμε ότι πρέπει να υπάρχει. Τα ηλεκτρόνια δεν φαίνονται, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν διαπιστωμένη τροχιά που μπορεί να παρατηρηθεί, ώστε να μπορούμε να ξέρουμε ότι υπάρχουν.
Φοιτητής: Ω…

 

Καθηγητής: Κανείς δεν έχει δει την καρδιά μου, αλλά μπορούμε να ακούσουμε τον χτύπο της. Γνωρίζουμε επίσης από την εμπειρική γνώση των ανθρώπων, πως κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς καρδιά, πραγματική ή τεχνητή, ή τουλάχιστον όχι χωρίς να είναι συνδεδεμένη με κάποιον ιατρικό εξοπλισμό. Έτσι μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχω μια καρδιά ακόμα κι αν δεν την έχετε δει.
Φοιτητής: Ναι, ακούγεται λογικό.

 

Καθηγητής: Κατά τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχω έναν εγκέφαλο. Εγώ δεν θα ήμουν σε θέση να μιλήσω, να περπατήσω, και ούτω καθ’ εξής, εκτός αν είχα έναν. Θα μπορούσα;
Φοιτητής: Υποθέτω πως όχι.

 

Καθηγητής: Στην πραγματικότητα, αν δεν είχα μυαλό δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα απολύτως. Εκτός ίσως από το να γίνω τηλευαγγελικός!

 

(Η τάξη ξεσπάει σε γέλια. Γελάει ακόμη κι ο φοιτητής)

 

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ.

 

Παραπομπές:
snopes.com
religioustolerance.org

Πηγή:
http://www.pare-dose.net/?p=4499#ixzz1swtPbEiF